Neoklasyczny model wzrostu gospodarczego z cykliczną liczbą pracujących

Abstrakt

Celem niniejszego opracowania jest próba rozszerzenia modelu wzrostu gospodarczego Solowa o uchylenie założenia o stałej stopie wzrostu liczby pracujących. W artykule przyjęto założenie, że liczba pracujących zmienia się cyklicznie w czasie, zmierzając w nieskończonym horyzoncie do stałej asymptoty. W części empirycznej dokonano kalibracji parametrów otrzymanego modelu teoretycznego. W pierwszej kolejności, opierając się na danych panelowych dla polskiej gospodarki, oszacowano elastyczność produkcji względem kapitału na poziomie 0,354. Następnie dokonano symulacji numerycznych skalibrowanych ścieżek wzrostu kapitału oraz produktu na jednostkę efektywnej pracy. W analizach rozważano wpływ różnych stóp inwestycji, które zostały przyjęte na poziomie 15%, 20% i 25%. Analiz numerycznych dokonano dla polskiej gospodarki w 35-letnim horyzoncie czasowym.